ورود آزاد

سوژه

voroudazad — Sun, 27 Dec 2009 07:21:18 GMT

تازه که شروع کرده بودم به نوشتن به شکل عجیب و غریبی همه‌اش از عشق و دوست‌داشتن می‌نوشتم. اصلا نمی‌دانستم چرا اینجوری می‌نویسم نا خداگاه می‌رفتم سراغ سوژه‌های هندی. بعد که توی دانشگاه توی یه کارگاه قصه(داستان) شرکت کردم دیدم ناخودآگاه تمام کسانی که برای اولین بار یا دومین بار داستان نوشته‌اند مضمون داستانشان عشقی‌است. بعدها که بهش فکر کردم و این مبحث را در میتینگ شبانه ی خانواده ( من و همسرم) شرکت دادم دیدم او هم به این معنا دست یافته است. او هم مثل من معتقد بود که بیشتر جوانها برای شروع نوشتن از این سوژه‌ها استفاده می‌کنند.

وقتی داستان «علم» رو برای دبیر تحریریه یک روزنامه بردم و اون بهم خندید احساس حقارت خاصی بهم دست داد. اونقدر که دیگه نتونستم اون رو ببخشم. من یه تازه کار 18 ساله بودم و اون 15 سال فقط سابقه روزنامه‌نگاری داشت.

هر روز که از چهارراه شهدا رد می‌شم، کلی سوژه میاد توی ذهنم. مثلا همون پیر مرد و پیرزنی که کنار هتل الغدیر تسبیح می‌فروشند. راحت دو ساعت فیلم مستند از زندگی‌شون در میاد. داستان که جای خود داره.

اما امروز که از کنار دسته‌ها عزاداری گذشتم، نتونستم نایستم و تماشا نکنم که چه جوری زنجیرهاشون رو به سر و سینه و پشت می‌کوبند. مغزم الآن پر از سوژه است اما اعتقاداتم مانع بزرگی برای نوشتنه. نمی‌خوام هیچ اشاره بکنم اما این عزاداری‌ها یه جایی‌اش لنگ می‌زنه!

این چند سالی که مشهد اومدیم من همیشه عاشورا تاسوعا سر کار بودم. حتی همون اوایل که هنوز مدرسه می‌رفتم هم مجبور بودم کار کنم تا روزگار بگذره! شاید این احساس من به خاطر اینه که زیاد درگیر عزاداری نبودم!

اما امیدوارم فرهنگ کشور ما جوری تغییر کنه که روزی همه برای اولین داستان‌هاشون از تاریخ و مذهبشون دست‌مایه بگیرن. جوری بشه که همه خوندن تاریخ رو به خاطر تولید اثرهای هنری واجب بدونن. جوری نشه که همه عظمت امام حسین توی یه علم خلاصه بشه!

سردار محرم!

voroudazad — Tue, 22 Dec 2009 14:18:18 GMT

چشم‌هایم را میبندم و میروم به خیال دستهای غریبی که تشنه از بدن جدا شد!

و جگر پر خونی که شب تاسوعا به سیخ کشیده میشد

به خیال ظرفهایی که باید شسته میشد

و خادمی که با یک چشم کورش غضبناک به من مینگرسیت!

روزهای غریبی بود وقتی امام حسین(ع) واقعا شهید میشد و من در دامن مادربزرگ اشک میریختم!

روزهای دوست داشتنی ای بود!

وحالا هر وقت میروم مجلس عزاداری امام حسین(ع)

برای غربت ابولفضل اشک میریزم!

و برای علمی که نتوانستم بلند کنم!

و برای عشقی که از دست دادم

و برای این همه گناه

سردار محرم! مرا هم مثل حر بپذیر!!

خوبی و بدی

voroudazad — Tue, 15 Dec 2009 04:08:05 GMT

صادقانه زندگی کردن مزایا و معایبی داره. هرچیزی توی این دنیا مزایا و معایبی داره. باید همه چیزهای اطراف آدم هزینه فایده بشه. سلام گفتن بلند و تحویل گرفتن یک همکار در محیط اداری حتی اگر همکارت یه مرد سبیل کلفت باشه بازهم هزینه داره. همه چیزهای خوب توی این دنیا هزینه‌هایی برای آدم داره. گاهی این هزینه‌ها خیلی سنگین‌تر از فایده‌اش میشه.

راستی چرا اینجوریه؟ مگه دین ما دین سفید و سیاه نیست؟ آیا دین ما هم همه چی رو نسبی میدونه؟ سوالات زیادی توی سرمه!! که هیچ کدوم ارزش محتوایی چندانی برای بقیه ندارند.

این روزها دارم کم کم تنها و منزوی میشم. درست مثل سالهای گرم دبیرستان. فقط یک چیز میتونه منو اینقدر گوشه گیر کنه: احساس بد نسبت به همه! راستش رو بخواهید قلبا نسبت به همه مشکوکم. حتی نسبت به خنده‌های ملوس دخترکم قبل اذان صبح توی تختش! امروز وقت بلند با خودم گفتم این ملوسک هم داره به من میخنده!! و واقعا منظورم هم همین بود. خیلی سخته که نتونی به کسی اعتماد داشته باشی. اعتماد!

زندگی با آدمهایی که الآن یک چیزی میگن بعدن یه چیز دیگه خیلی سخته. اونها تمام خوبی‌های تو رو به بدی‌های موجود ربط میدن. من زیاد خوب نیستم. دلیلی نداره که بیش از اندازه خوب باشم. من یه آدم معمولیه معمولیم! یکی که فکرهای بدی حداقل توی کله‌اش رفت و آمد نمیکنه. اما پتانسیل همه بدی‌های عالم رو دارم. تو هم همینطوری هستی! در واقع همه آدمهایی که خدا خلق کرده همینطوری هستند.

یکی از دوستان صمیمی‌ام در دوران ابتدایی بعدا معتاد شد. بعدش قاچاقچی شد. بعدش با پلیس درگیر شد و سر آخر توی یه درگیری کشته شد. اما من از بچگی میشناختمش میدونستم آدم خوبیه. یه دفعه که باباش توی حموم لختش کرده بود و کتکش زده بود اومد برام همه چی رو تعریف کرد و کلی روی زانوهام گریه کرد. بعد از اون روز دیگه اون شلوار سورمه‌ای رو نپوشیدم. آب بینی‌اش خیلی چسبناک بود. آدم خوبی بود ولی آدم بدی شد. یا اینکه گفتند آدم بدی شده!

چی دارم میگم؟ خودم هم نمیدونم!!

یعنی اون هم فکر میکرده هنوز آم خوبیه؟ یه سوال جدی: آدمهای بد خودشون میدونن که بد هستند؟ بدی وقتی به آدم اضافه میشه چه تغییری میکنی؟ من بد با من خوب چه فرقی داره؟ فقط اگه مردم ازم خوششون نیاد من بدم؟ یا اگه مردم ازم خوششون بیاد خوبم؟

به نظر من مفهوم خوب یا بد خیلی مسخره‌اس!!!

فکرش داره از ذهنم میگذره!!

voroudazad — Tue, 08 Dec 2009 11:39:18 GMT

خوابم میاد!!

voroudazad — Wed, 02 Dec 2009 05:56:18 GMT

خدایا منو ببخش!!

voroudazad — Sat, 21 Nov 2009 17:50:18 GMT

شاید باورش سخت باشد. شاید هم غیر قابل باور باشد که چقدر سرم گرم شده است. سرم داغ داغ است در یک روز سرد پاییزی! چقدر راحت سر ما آدمها گرم می‌شود. چقدر راحت گول این دنیا را می‌خوریم. چقدر راحت دلمان به این دنیا خوش می‌شود. واقعا سرم داغ شده است. واقعا سرم گرم است! نمی‌دانم! یا شاید هم نمی‌خواهم که بدانم! دانستن چیز خوبی نیست! خیلی وقتها دانستن چیز بدی می‌شود! بهش فکر نمی‌کنم و ازش عبور می‌کنم درست مثل وقتی که از کنار دخترک کبریت فروشی که نگاه عاشقانه‌اش ویرانم کرد به راحتی عبور کردم. یا از کنار نیمکت سنگی دوشنبه‌های گرم دانشگاه. یا از طعم گس یک چکه خون! و داغی یک سیلی محکم. آره از کنار خیلی چیزها به همین راحتی عبور کرده‌ام. چون سرم گرم این دنیا بوده‌است. چون چشمهایم دنیایی بوده‌اند.

امروز چیزهایی شنیدم از آدمهایی که یک لحظه هم بهشان فکر نکرده‌بودم. چیزهایی که سرم دارد سوت می‌کشد. داستانهایی از حرفهای من، از رفتار من و از حیثیت من؛ زندگی آدمهایی که برایم مهم نبودند را پر کرده بوده‌است! دارم به دقایقی که اسم مرا بعد از حرفهایشان یا قبل از داستانهایشان می‌آورده‌اند، فکر می‌کنم. به گله‌هایی که از رفتارهایم داشته‌اند. به دلشکستگی‌هایی که من باعثش بوده‌ام. چرا؟ چون فکر می‌کردم من آخر کار حرفه‌ای هستم؟!! من تعهد دارم؟! کار از همه چیز مهم‌تر است؟

خدایا منو ببخش!!

هیچ چیز به اندازه یک نگاه مهربان ارزش ندارد!

دنیا یک همچین هدیه‌ای دارد.

روزهای رسانه ای من!!

voroudazad — Wed, 11 Nov 2009 06:37:18 GMT

شاید مهمترین دغدغه این روزهای زندگی من تعریف‌های مختلف از رسانه است. همیشه همین طور بوده. زندگی من دستخوش آدمها و کتابهایی بوده است که به سراغم می‌آمده. یادم می آید کلا دوران دبستان را به بازی فوتبال گذراندم چون علی شاداب‌زاده - پسر همسایه - فوتبالیست خوبی بود و من دوست داشتم باهاش دوست باشم. از این آدم‌ها توی زندگی من کم نیامده‌اند و کم نرفته‌اند. خیلی‌ها بودند که من را با خودشان تا جاهایی کشاندند. مثلا همین صادق هدایت یا جلال آل احمد یا حتی مریم جعفری. باورتان می‌شود من یکی از رمانهای این خانم را چند بار خوانده‌ام. و چند بار گریه کرده‌ام. خودم باورم نمی‌شود. اما این اتفاق افتاد. دقیقا در روزهای بارانی اردیبهشت 78.

اما رسانه و دکتر معمتد نژاد این روزها در سرم غوغای تازه به پا کرده‌اند. وقتی دیروز حال و روز ایشان را با یک واسطه از دکتر شکرخواه شنیدم حالم بدجوری گرفته شد. دقیقا مثل وقتی که جزئیات خودکشی صاق هدایت را می‌خواندم!

شاید بی‌ربط به این روزهایم نباشد حال و روز رسانه‌های جمعی در ایران. نمی‌دانم چرا ما با یک همچین دین متکاملی باید اینقدر در این حوزه‌ها ضعف داشته باشیم. چرا باید تلفن‌هایمان مطمئن نباشد و یا نتوانیم به نزدیکترین دوستمان که سنگ بنای گروه‌های ارتباطی چند مرحله‌ای هستند اعتماد کنیم. چرا رهبران گروه‌ها به لانه‌هایشان خزیده‌اند و دیگر برداشت خودشان را از رسانه‌ها بین هواداران انعکاس نمی‌دهند. چرا وقتی دانشمندان ارتباطات می‌گویند نظریه گلوله منسوخ است دقیقا این نظریه در ایران مصداق پیدا می‌کند؟

علی هروقت می‌خواست حال مرا بگیرد مرا به تیم حریف می‌فرستاد و مهدی را هم از تیم من می‌گرفت. من بودم و یک تیم نحیف که توان مقاومت دربرابر دریبل‌های خیره‌کننده علی را نداشت. الآن شاید رسانه‌ها به تیم حریف سپرده‌شده‌اند و همه مهدی‌ها را ازشان گرفته‌ایم. آنها نمی‌توانند رقابت کنند و حتما خواهند باخت!!

کتاب ارتباط شناسی دکتر محسنیان را حتما بخوانید!!!

عشق یه لحظه کوچیک بیشتر دوام نداره!!

voroudazad — Tue, 03 Nov 2009 10:46:18 GMT

چون سیستم بلاگفای من قاط زده و نمیتونم جواب سیمین خانم رو توی بخش نظرات بدم و به دلیل احترامی که برای ایشون قائلم جوابشون رو اینجا تایپ میکنم!

عشق رو زمان تأیید نمیکنه. چیزی نیست که دوامش به یک روز و ده روز باشه. بعضی چیزها وقتی متولد میشن دیگه زوال ناپذیرند. هرچند ما اونها رو کوتاه حس کنیم یا فکر کنیم از بین رفتند. انسانها با بودن در کنار هم یا با اظهار عشق به هم فقط عاشق بودن را تمرین میکنند. یعنی ممکن است تو به یک نفر روزی هزار بار بگویی دوستت دارم و عاشقت هستم ولی واقعا این ابراز عشق به او نباشد به آن کس یا چیزی باشد که توی ذهنت از ان شخص ساخته ای. مثل زن و شوهری که تمام شب را به عشق بازی سپری میکنند و فردا صبح بعد از دوش گرفتن با هم به هم میزنند و کارشان به طلاق میکشد!

عشق یه لحظه کوچیک بین تو کسیه که دوسش داری. پیشنهاد من مرگ در همون لحظه است. و به این صورت فقط میتونی اون احساس رو به شکل فنا ناپذیری همراه خودت داشته باشی. به هر حال مردن تنها راه حفظ یه عشق جاویدانه.

من ندیدم داستانی که حکایتی از یک عشق جاوید و مادام العمر باشه. ما انسانها اینجوری خلق شدیم بخواهیم یا نخواهیم نمیتونیم عوضش کنیم. من به همه کسانی که می خواهند در نتیجه عشق ازدواج کنند این توصیه رو میکنم که شما احتمالا شکست خورده ترین ها هستید در ازدواج؛ چون به خاطر عشق از خیلی چیزها صرف نظر میکنید و بعد دقیقا همانها به شما غلبه پیدا خواهند کرد.

عشق اون داستانی نیست که پیرمرد ها و پیرزنها توی یک کلبه چوبی برای هم تعریف میکنند. عشق داستان پیرزنهای دلسوخته ای است، که همیشه تصویر یک جوان رشید قامت توی ذهنشان است. یا به ماجرای اندام فریبای یک زن در تخیلات یک پیرمرد 80 ساله عشق میگویند.

تعریف من یک حس زیبای جاودانه در یک لحظه محکوم به مرگ است. و حفظ آنب برای همیشه. ماجراهایی که برای یک زن و شوهر اتفاق میافتد قطعا و حقیقتا پتانسیل تبدیل شدن به ماجراهای عشق را ندارد!

من میگویم عشق یک آن و یک آن و بیشتر از یک آن نیست. همان نگاه جسورانه و تند و چابک دخترکی که روی صندلی آخر بخش خواهران نشسته میتواند بزرگترین ماجرای عشقی قرن باشد.

البته این حس میتونه برای زن آدم یا برای شوهر آدم هم وجود داشته باشه. من نمیگم که نمیشه با عشق زندگی کرد. من میگم اون یه ثانیه اول که عشق متولد میشه رو نمیشه انتظار داشت که همیشه مثل همون یه لحظه باشه. شاید هم در طول زندگی زناشویی 40 ساله هزار بار اون لحظه تکرار بشه اما این چیزی نیست که هر لحظه و مداوم و پیوسته باشه.

به هر حال داشتن و تجربه کردن این حس و تکرارش برای زنده موندن حیاتیه. حالا چه به ازدواج منجر بشه چه به خیانت!

و حرفهای زیادی در این زمینه دارم که شاید سر فرصت زدم!! چیزی که الان میخوام بگم اینه که تعریف ما از عشق یه تعریف مضحکه! ما منظورم ما ایرانی هاست!

روزهای خوب دبیرستان

voroudazad — Sun, 25 Oct 2009 08:54:18 GMT

یکی از کامنتهای پست قبلی من را یاد دوران دبیرستانم انداخت. نه به خاطر پستی که توی وبلاگ دوست خوبم بود. برای خاطرات زیبایی که من از آن دوران دارم. خواستم بی‌خیالش شوم و از کنارش مثل همه احساسهایی که در طول روز با سکوت از کنارشان می‌گذرم بگذرم. اما چیزهایی هست که مثل خوره به جان آدم می‌افتد و چیزهای بکری هم هست از قضا. مثل شیطنتهای دوران جوانی در دل جنگلهای سر به سر گذاشته علی‌آباد کتول. دوران دبیرستان من در سه شهر کاملا متفاوت سپری شد.

سال اول نیشابور، سال دوم مشهد و سال سوم علی‌آباد کتول(استان گلستان).

هر سه سال برایم سرشار از شگفتی بود. وقتی ترسهای بلوغ همه استخوانهایم را در هم می‌کشید، من به تجزیه و تحلیل ماجرای عشق و نحوه برخورد بشر با آن مشغول بودم. وقتی همه برای آزادی‌های دوم خرداد خودشان را جر می‌دادند من داشتم لایه لایه از وجودم را جرواجر می‌کردم تا بفهمم عشق در کجای سینه‌ام خانه کرده.

روزهایی که با تنبلی‌های درسی‌ام همراه بود. با عشق‌های یک روزه. با کولی فالگیر دروغگو. با همه احساسهای عاشقانه سطحی. و با داستان بلند شقایق. (آره رمان سطحی و نچسب شقایق را همان روزها در آبشار کبودوال نوشتم!)

چیزهایی که بالاخره خاتمه می‌یافت! و من می‌دانستم. و من همه اینها را می‌دانستم و تلاش می‌کردم که یک لحظه‌اش را هم از دست ندهم و ندادم. معدلم به شدت سقوط کرد. لاغر شدم و پای چشمهایم گود افتاد. بینی‌ام قد کشید و شدم دیلاقی که حالا هستم!

همه اینها در همان روزهای دبیرستان اتفاق افتاد.

دلواپسی عجیب!

voroudazad — Thu, 15 Oct 2009 03:15:18 GMT

دیشب حس دلواپسی شدیدی آمده بود سر دلم و بدجوری داشت اذیتم می‌کرد. اصلا حوصله هیچ چیز و هیچ کس را نداشتم. داشتم حس می‌کردم که دارم چیزی را از دست می دهم. چیزی که خیلی برایم عزیزه! اما واقعا چی بود؟ به مادرم زنگ زدم، حالش خوب بود. پدرم هم همینطور. برادر و خواهرم هم خوب بودند. پس چه چیزی بود که اینطور به دلم زده بود. دیشب حس کردم که اگر همین الآن جناب عزرائیل تشریف بیارند ترسی از روبرو شدن با ایشان ندارم. آرزویی توی دلم هم نبود. آماده مردن بودم. و از ته دل آرزو کردم خدایا اگر قرار است بلایی به سر دوستان و آشنایان من نازل شود آن بلا را سر من نازل کن!

و بعد با آرامش تمام خوابیدم!

هنوز هیچ بلایی سرم نیامده ولی از آن دلشوره عجیب هم خبری نیست. تا خدا چه بخواهد!