يك نفر از تبار آبي‌ها، دل ما را اسير دريا كرد

با نگاهي به وسعت دريا، عشق را قطره قطره معنا كرد

يك نفر از ديار آينه‌ها، سايه‌ها را به كوچه‌ها آورد

مهربان بود با گل و شبنم، عشق را همنشين دلها كرد

دسته دسته تمام غمها را، از نگاهم به آسمانها برد

مثل يك آشناي ديرينه، مثل يك دوست با دلم تا كرد

بغض و تنهايي و سكوتم را، عاشقانه او شكست يكروز

چشمهاي پر از نيازم را، چه صميمانه او تماشا كرد

يك نفر با نگاه باراني، شاعرانه به شهر ما آمد

در طلوع بهار عرفاني، غنچه عشق را شكوفا كرد

با نگاهي نيلوفري

                        تا حوالي بيكسي

                                    از تو خواهم سرود.

 ترانه‌اي خواهم كاشت

                         و با گريه بارانم

                         تو سبز خواهي شد …

 در بغض كويري شعرهايم

                         من فريادي خفته در سكوت مردابم

 و شايد ساليان ديگر پيدا كني

                                                     چشماني كه

                                                             حك شده بر تخته سنگي

 و تو آنروز

 بر مزار چشمهايم

 نيلوفري بكار

                         به ياد بي كسي مرداب …

                         و به ياد غروب غمگينم …

موج پرسشگر نگاهت

             ساحل چشمان دلواپسم را خيس كرد

و فقط براي تو

             درِ خرابه‌ي دلم، به اندازه‌ي عاشق شدن باز است

و ناله‌هاي دلخراشش

 ستاره دريايي من

 خواهم آمد و خواهم رقصاند قايقم را بر خليج نگاهت

 هنوز اما

 قايق صداي من

             در مرداب سكوت به گِل نشسته است

 اين روزها ميان جعبه آبرنگ هر آدمي

 عاطفه بيرنگ‌ترين رنگ‌هاست

 دستهاي صداقت، كوتاه‌تر از كوتاه

 و دوستيها رنگ پريده‌تر از خاكستر

                                     اين روزها همه تشنه‌اند و به سراب سيراب مي‌شوند

 قلبها لبريز از احساسي گنگ‌اند

                         كه صخره‌ها هم آن را درك نمي‌كنند

 شب هر كس به رنگي است

                         سياهي شب را مدفون كرده است

 اين شبها، نه شهاب دارند و نه مهتاب

                                                 و نه ستاره …

 اين روزها باز هم شقايق هست

                         و فقط شقايق

                                     كه از شرم اين قبيله

                                                 سر به دامان دشتها گذاشته

                                                             و دور از اين هوا نفس مي‌كشند

                                                                                                 افسوس …

اتفاق

بهاري شگفت

نسيمي وزيد

بر گونه بابونه‌اي

شبنمي چكيد

                        و عشق در هيأت گلبوته‌اي

                                                به گل نشست

باد و شكوفه‌ي سبز و بنفش

            □

سبز تو

بنفش من

کس به چشم در نمی​آید که گویم مثل اوست

خود به چشم عاشقان صورت نبندد مثل دوست

 

هر که با مستان نشیند ترک مستوری کند

 آبروی نیک نامان در خرابات آب جوست

 

جز خداوندان معنی را نغلطاند سماع

اولت مغزی بباید تا برون آیی ز پوست

 

 به بنده​ام گو تاج خواهی بر سرم نه یا تبر

هر چه پیش عاشقان آید ز معشوقان نکوست

 

 عقل باری خسروی می​کرد بر ملک وجود

 باز چون فرهاد عاشق بر لب شیرین اوست

 

عنبرین چوگان زلفش را گر استقصا کنی

زیر هر مویی دلی بینی که سرگردان چو گوست

 

 سعدیا چندان که خواهی گفت وصف روی یار 

حسن گل بیش از قیاس بلبل بسیارگوست

 

سال نو مبارک باد